Encyklopedia broni

[Żaba]

Witam!
Jestem nowy na tym forum (co nie oznacza, że jestem zupełną "świerzynką" w temacie).

Do zarejestrowania się i oddania głosu w tej ankiecie skłoniło mnie zupełne pominięcie przez wszystkich wypowiadających się w tym wątku Ki84.

Tak więc mój głos zdecydowanie na Ki84.

Uzasadnienie:
"Frank" stanowił zupełne odejście od japońskiej koncepcji lekkiego, zwrotnego myśliwca. Choć pojawił się za późno, żeby odwrócić bieg wojny, napsuł pewnym siebie Amerykanom mnóstwo krwi. Był zdecydowanie najbardziej udaną konstrukcją japońską, spośród tych, które doczekały się wielkoseryjnej produkcji.

Zalety:
Duża prędkość maksymalna (mniejsza niż w wypadku P-51D czy P-47, porównywalna jednak z F6F).
Fenomenalna wprost prędkość wznoszenia.
Duża zwrotność, nie uzyskana jednak kosztem dobrego uzbrojenia strzeleckiego i opancerzenia.

Wady:
Produkcja późnowojenna, naznaczona brakami materiałowymi i niezbyt wysoką jakością wykonania. Użycie drewna do konstrukcji części płatowców z późniejszych serii produkcyjnych.
Silnik pozbawiony rozsądnej turbosprężarki, co ograniczyło skutecznie pułap maksymalny (ale z tym Japończycy mieli problemy we wszystkich swoich konstrukcjach) i uniemożliwiło skuteczne przeciwstawianie się amerykańskiej ofensywie bombowej.
Próby modyfikacji samolotów pozbawiające je ich największych zalet (zwrotność i prędkość wznoszenia Ki-84-Ia i Ib zaprzepaszczone na rzecz instalacji dwóch "wyrzutników kartofli", model Ho-105 w wersji Ki84-Ic)

Co do pozostałych typów:
Miejsce II
P-51B i P-51D - wersja B za bycie najlepszym "all rounderem", wersja D za bycie udaną modyfikacją "B". Nie tak zwrotny jak Bf109, nie tak śliczny jak Fw190... a jednak właściwie wygrał wojnę o panowanie w powietrzu nad Niemcami.

Miejsce III
Rzędowe wariacje na temat Fw-190 (Dora, Ta-152H). Jak to typowe dla Luftwaffe- za późno, ale za to w jakim stylu.

Miejsce IV
Parch Mark 7 (znaczy się Ławoczkin) - byłoby miejsce na podium, gdyby nie marne osiągi na średnim i wysokim pułapie. W roli, do której został stworzony (myśliwiec pola walki, operujący na niskim pułapie) - idealny.
Oraz - ex equo - drugi Rosjanin - Jak 3... świetny, ale słabo uzbrojony i o krótkim zasięgu.

[corrosive]

Witamy Żaba - bardzo nam miło, że zawitałeś do naszego grona

Liczymy na dalsze tak treściwe wypowiedzi w pozostałych tematach i zapraszamy do prokurowania dyskusji w nowych jakie z czasem na pewno założysz

Pozdrawiam i życzę owocnego pobytu tutaj z nami

[darek]

[quote="Żaba"]Witam!


Miejsce IV
Parch Mark 7 (znaczy się Ławoczkin) - byłoby miejsce na podium, gdyby nie marne osiągi na średnim i wysokim pułapie. W roli, do której został stworzony (myśliwiec pola walki, operujący na niskim pułapie)

Ja też witam, Żaba. Ale jednocześnie am prośbę. Nie operuj słownictwem z IL-a -2. Ła- 7 nie był złym samolotem, żeby nazywać go parchem...

[gooroo30]

[gooroo30]

Sorki , mój net ostatnio dziwnie się zachowuje ...
_________________
Wojtek

[Shadow]

Hej

[Kapselleek]

Heloł Żaba!!
Co do Ki84, to wspominany już tutaj był, ale czy można go zaliczyć do najlepszych?? Gdyby był taki jaki miał być, to z pewnością, ale z powodów które wymieniłeś rewelacyjny być nie mógł. A tutaj piszemy o najlepszych samolotach, a nie o tych które byłyby takie gdyby nie ................ etc. Podobnie Jak3, który gdyby we wszystkich egzemplarzach wykazywał jakość jak w tych które dostała eskadra Normandie Niemen (budowane pod ścisłym nadzorem NKWD). Pozostałe egzemplarze (choć i tak lepszej jakości niż Jak 1, 7 i 9) były według pilotów na nich latających, strasznie "nierówne". Ponoć trafiały się egzemplarze o różnym profilu płatów i to w jednym samolocie, co zmuszało pilota do ekwilibrystyki nawet w locie poziomym.
A Ła7?? Czy był lepszym samolotem niż P51, czy P47?? Albo czy choć zbliżał się do nich z możliwościami i jakością?? Był z pewnością zbiorem masy kompromisów, z czym nie mieli problemu producenci i konstruktorzy zza oceanu, mogący tworzyć bezkompromisowe konstrukcje, które bogaty rząd kupował nawet za ciężkie pieniądze i to na pniu. Poza tym wszelkie niedoskonałości wynikające ze "świeżości" konstrukcji natychmiast usuwano za pomocą ekip fabrycznych które prawie non stop gościły na lotniskach frontowych. Przykładem P47M, który wszedł do służby w styczniu 1945, po czym szybko został "uziemiony" z powodu niedopracowania sporej liczby elementów. Ale już pod koniec marca samoloty wróciły na niebo okazując się bezkonkurencyjnymi. Tymczasem u Sowietów, jedynych modyfikacji wynikających z doświadczeń frontowych, piloci mogli się doczekać tylko od mechaników. Totalny bezwład organizacyjno biurokratyczny powodował grzęźnięcie wniosków po drodze do fabryki.

[subiektywny]

Witam Panowie
Kilka godzin czytalem wytrwale watek najlepszego mysliwca tlokowego 2WW. Nie ma oczywiscie obiektywnej metody wylonienia zwyciezcy. Nawet wyliczenia skutecznosci (stosunku zestrzelen do strat) sa obarczone kryteriami uznawania zwyciestw powietrznych walczacych stron. Proponuje powrocic do potraktowanego nieco po macoszemu tematu uzbrojenia ocenianych mysliwcow. Od 7,5 mm kaemow francuzow (wielbicieli systemu metrycznego) przez brytyjskie 7.69 (anglosasi chetnie dzielili cala na setne) 7,9 mm, 12,7mm, 20mm, 23mm, 30mm, 37mm, 40mm, 45mm, 50mm i byc moze jeszcze paru innych kalibrow kaemow i dzialek stosowanych w samolotach mysliwskich i mysliwsko- bombowych. Coz bowiem warta przewaga predkosci, pulapu, wznoszenia, przyspieszenia, nurkowania czy predkosci katowej kiedy na koncu i tak trzeba do przeciwnika strzelac. Proponuje pominac niekierowane rakiety uzywane do walk powietrznych chyba tylko przez rosjan a i to tylko do konca epoki I-16. Bodaj tzw salwa sekundowa byla dlugo wyznacznikiem skutecznosci uzbrojenia lotniczego. Wraz z ze wzrostem kalibru uzbrojenia (chyba 20mm jest granica od ktorej mowimy o dzialkach, moze z wyjatkiem prototypu polskiego nkm 20mm) eksplodujace pociski zmienily te ocene lotniczej broni strzeleckiej. Od 2-4 km w kadlubie + ew dzialko w piascie smigla, przez upychanie w skrzydlach nawet 12-tu km, po czym problemy jak tu zmiescic dzialko w coraz cienszym profilu skrzydla: hurricane - spitfire - mustang , po baterie 20-stek i 30-stek w nosach dwusilnikowcow, ciekawostka moze tez byc dzialko jakowlewa: 20, 23, 37, a nawet ponoc 45mm (zdaje sie nazywalo sie to jak9K), czy dwie 40stki hurrybombera. Dodajmy jeszcze casus defianta i jest o czym rozprawiac. Do klasyfikacji dodalbym jeszcze mosquita ktory okazywal sie takze niezlym mysliwcem a z urody przypominajacego 2silnikowego spitfire'a oraz aircobre. Ciekaw jestem opinii kolegow na tak postawiony problem najlepszego mysliwca.

[Speedy]

Hej
Jeśli chodzi o tak postawione kryterium, to rządzi oczywiście Me 262. Jego standardowe uzbrojenie, 4 x MK 108 dawało salwę sekundową ponad 14 kg (większość samolotów II ws miała ją w granicach 4 kg). Zarazem inne cechy tej broni, właściwości balistyczne pozostawały powiedzmy że jeszcze na jakimś tam dopuszczalnym poziomie (prędkość pocz. koło 550 m/s). Dochodziły do tego efektywne pociski burzące Minengranate o bardzo duzej zawartości m.wyb.
_________________
Pozdr.
Speedy

[subiektywny]

Speedy wszystko OK ale jesli sie nie myle tematem dyskusji jest nalepszy mysliwiec 2WW o napedzie TLOKOWYM!!!

[Kapselleek]

Zakładając że współcześnie większą wagę przywiązuje się do szybkostrzelności (nadzwyczaj owocna kariera systemu Gatling), to biorąc pod uwagę Browninga M2, około 800strz/min, pomnożoną razy 8, co miało miejsce w P47, otrzymujemy baterię o sumarycznej szybkostrzelności około 6400/min, co stanowi morderczy zestaw. Cztery działka 20mm, o szybkostrzelności około 600/min, dają razem 2400/min, lecz w przypadku awarii jednego spada wszystko o 25%, gdzie jedno zacięcie w P47 zmniejsza siłę ognia jedynie o 12,5%. Poza tym wielkość tego mastodonta czyniła zeń stabilną platformę , a przy okazji mnóstwo miejsca na amunicję i jej transport do zamków, co w przypadku znacznie "szczuplejszego" P51 stanowiło problem.
Moim zdaniem P47 był najlepiej uzbrojonym myśliwcem tłokowym. Następnie postawiłbym te które miały 6x0,50". Dopiero później 4x20mm. Natomiast kombinacje różnych kalibrów, a co za tym idzie różnych balistyk, postawiłbym jeszcze dalej.

[subiektywny]

Czolem kapitanie Kapselleek
Czy zatem zgodnie z Twoimi kryteriami w 1941 najlepiej uzbrojonym mysliwcem bylby Hurricane MkIIB z 12-stoma browningami 0,303 cala? Bodaj Galland mowil z przekasem o sikawkach ale juz z szacunkiem o prysznicu jaki im fundowaly brytolskie mysliwce. Niezaprzeczalny plus to jednolite: amunicja, czesci zamienne i wyposazenie rusznikarskie, rzeczona balistyka. Gdzies jednak musi byc granica kiedy masa uzbrojenia pochlania udzwig amunicji. Np: 12 km'ow MkIIB to o polowe wiecej niz niz 8 MkIIA, takaz salwa sekundowa. Ale po wystrelaniu mniejszej ilosci amunicji w krotszym czasie nadal pozostaje balast 4 dodatkowych km'ow umieszczonych jeszcze dalej od osi symetrii. Nie poprawia to wlasnosci pilotarzowych juz bezbronnego mysliwca. A gatlingow wowczas nie bylo.

[Kapselleek]

O małych kalibrach przecie nie wspomniałem nawet!! Pisałem o półcalówkach, które z amunicją API (dla której nie było wtedy latającego pancerza nie do przebicia), robiły straszny kipisz. 8 "sikawek było dobre w 1940 roku, gdy prędkości nie były takie jak później i czasu na oddanie celnej serii było więcej. Zauważ że w tym czasie Bf109 miał dwie sikawki i dwa kiepsiuchne działka z małym zapasem amunicji.

[Shadow]

Witam

[subiektywny]

Panowie spoko
Kapselleek to nie byla osobista wycieczka. Jestem amatorem - pasjonatem i nie siedze w tym tak glegoko jak Wy. Podobala mi sie Wasza dyskusja i swiadomie sprowokowalem podtemat - uzbrojenie. Wychodzi na to ze skutecznie. Rysuje sie kilka pogladow na ten temat. Sikawki do 8mm nawet w ilosci 12 szt okazaly sie w trakcie wyscigu technologicznego slepa uliczka. Dzialka poczatkowo w ilosci 1 - 2 szt w kadlubie lub strzelajace przez piaste smigla ostaly sie do konca wojny. Konstruktorzy jednak unikali mechanizmow strzelania przez plaszczyzne smigla jesli bylo to mozliwe. Tak naprawde spieramy sie o wyzszosc polcalowek nad 20mm lub odwrotnie. Oraz czy lepsza unifikacja kalibrow czy miesznie dzialek z kaemami. Armaty powyzej 20mm raczej nie chcialy sie miescic w skrzydlach owczesnych mysliwcow. Byly za ciezkie z rozsadnym zapasem amunicji i zwiekszaly moment na lotkach konieczny do obracania mysliwcem wzdluz osi podluznej. Takze wieksza masa mechanizmow poddawana byla wiekszym silom bezwladnosci w trakcie gwaltownych manewrow w czasie walki powietrznej. A zaciete dzialko stawalo sie tylko zbednym balastem. Sklonny jestem przyjac ze optymalnym rozwiazaniem byly dzialka w kadlubie do zwalczania bombowcow. Oraz polcalowaki max dwudziestki w skrzydlach do zwalczania mysliwcow. Amerykanska sklonnosc do polcalowek wynikala chyba checi unifikacji. W koncu obwieszali swe bombowce polcalowkami do obrony przed mysliwcami. Brytole poprzestali na 20-stkach w skrzydlach ich mysliwcow. Angolskie bombowce lataly noca i 0,3 cala wystarczalo do obrony. Jesli moj wywod jest prawidlowy to pozostanie wybrac rodzaj zastosowanego uzbrojenia w rozpatrywanych mysliwcach i mamy najlepiej uzbrojonego fightera oraz bomberkillera. Niech bedzie to droga do wylonienia the best piston fighter ever.