Encyklopedia broni

[Speedy]

Hej

[subiektywny]

OK Speedy
Stanowiska uzgodnione. Ciekaw jestem natomiast Twojego zdania co sadzisz o eksperymentach z wielkimi kalibrami? Nie jestem mocny w niemieckich ale z alianckich to tak z pamieci wymienie airacobre, lightinga, hurrybombera i jaka 9. Tam sie zaczynalo od 37mm przez 40 do 45mm. Bodaj we wspomnieniach Arcta przeczytalem ze hurrybomber po salwie z 2-funtowek zatrzymywal sie w powietrzu, ponoc probowal strzelac z tych armat do niemieckiego transportowca nad srodziemnym, raczej z ciekawosci niz z nadzieja na rezultat. Airacobry i Jaki9T to juz rosjanie testowali na ubermenschach ponoc z niezlym rezultatem. A i bombowiec z Yamamoto na pokladzie to farmerzy spuscili nie tylko sila woli i z pomoca kodu Enigmy (purple code) o ktorym "zapomnialo im sie" kto im na tacy dostarczyl, ale i gun'ami ktore mialy w nosach ich "blyskawice". Popraw mnie jesli sie myle.

[Speedy]

Hej
Coś się nie mogę zabrać za ten temat co zaczne to mi coś wypada...
Na razie postawię roboczą hipotezę, że jeśli chodzi o działka kal. 37 mm to najlepsze były rosyjskie. Ich sztandarowa broń tego rodzaju, NS-37, była lekka, zarazem o sporej (jak na ten kaliber) szybkostrzelności około 250/min, zarazem strzelała bardzo mocnym nabojem (ściślej, on się tam zmienił w trakcje jej rozwoju, ale w każdym razie była to mocna amunicja o prędkości pocz. pocisku około 880-900 m/s w przypadku 37x195), zasilana z taśmy, co w samolocie jest bardzo wygodne. Szkoda tylko, że nie zbudowali sobie do niej odpowiedniego samolotu. Duża szybkostrzelność + silne naboje = wielki odrzut; no i niestety... Myśliwce z 1 działkiem w kadłubie wpadały w potężne drgania i trudno im było celować; jeszcze gorzej miały Ił-y-2 z dwoma działkami w skrzydłach, niesymetryczne odpalenia wprowadzały samolot (z natury niezbyt stateczny) w silne wężykowanie i w ogóle już nie szło w nic trafić. Pod koniec wojny Rosjanie opracowali więc słabszy nabój 37x155 o prędkości pocz. 680-700 m/s i działko N-37 do niego (jednak do użytku weszło raczej już po wojnie).
Dla kontrastu Amerykanie używali w niewielkich ilościach 37 mm działka Browning M4. Była to broń znacznie mniej ambitna, o szybkostrzelności rzędu 150/min i na relatywnie słabe naboje 37x145R (prędkość pocz. około 550-600 m/s). Ale dzięki temu odrzut broni był niewielki i można było zainstalować ją bez problemu nawet w stosunkowo niewielkim i lekkim myśliwcu Airacobra (a później Kingcobra). Prócz Kobry działka te instalowano we wczesnych seriach P-38, choć to już był znacznie większy samolot i mocniejszą broń też mógłby pomieścić. Rozwinięciem M4 było M10, bardzo podobne działko, na te same naboje, nieznacznie cięzsze i o większej szybkostrzelności (ale niewiele, ok. 170/min); główna różnica dotyczyła zasilania. M4 miało 15- lub 30-nabojową taśmę "bez końca" umieszczoną w specjalnym pojemniku w kształcie podkowy, dopasowanym do kształtu dzioba Kobry ("dziurą" w środku przechodziły zdaje się jakieś instalacje); M10 zasilane było z normalnej taśmy rozsypnej, dowolnej długości. Prócz tych dwóch, było jeszcze jedno działko, które, mimo że dostało numerek (M9) nie było jakoś instalowane w żadnym seryjnym samolocie (przewidywanym nosicielem miał być A-26 oraz różne prototypowe samoloty, które nie weszły do produkcji - XP-58, XP-67, XP-72). M9 strzelało mocnym nabojem 37x223SR o prędkości pocz. 800 m/s i pomyślane było jako lotnicza broń przeciwpancerna. Ostatecznie jednak, tak jak inne walczące strony Amerykanie uznali, że wygodniej niszczyć tego rodzaju cele za pomocą rakiet, z natury niezbyt co prawda celnych ale też nie obciążających specjalnie konstrukcji samolotu, a poza tym tanich i prostych.
(znów mi coś wypadło o angielskich i niemieckich działach będzie później)
_________________
Pozdr.
Speedy

[Żaba]

Z niecierpliwością czekam na opis dokonań rusznikarskich Niemców.
Prosiłbym szczególnie o jakieś przykłady bojowego zastosowania Mk103 (to nie literówka, na końcu jest "trzy").
Wiele o tym działku bowiem napisano, lecz mało literatury dotyczącej jego zastosowania.
Zaś "to słabsze" Mk108, jakie jest, każdy widzi (na przykład w MLP w Krakowie).

Co do Ławoczkina- przepraszam za zastosowaną terminologię. Co do pożyteczności samolotu wybitnie do walki na niskim pułapie, zdanie podtrzymuję.

[Dart Wafel]

Co masz namyśli mówiąc, że mk 108 jest słabsze? Przecież miały ten sam kaliber, a gorsze nie było.

[Paythoss]

MK 108 mialo krotsza lufe ... i dlatego pociski mialy mniejsza predkosc i zasieg
_________________

[Speedy]

Hej

[Ataturk]

Niekoniecznie dwa silniki(nawet tłoki) powodowały gorszą manewrowość . Japończycy mieli całą serię przeróbek i nawet serii ( Ki-45 po Ki-102 ) które były nastawione na zwrotność .Ale to już inna historia - po pierwsze mieli od 1935 roku hopla na tym punkcie ( aż po koniec 1943 roku główna doktryna cesarskich opierała się na zwrotności ) , po drugie - ich konstruktorzy wszystko (łącznie z odpornością na ostrzał i ergonomia ) poświęcali temu właśnie celowi. A tak przy okazji - brak mi właśnie na liście Japończyków ....
Żeby nie być gołosłownym - testy armii amerykańskiej (08.1945-04.1946 ) na prototypie Ki-102c wykazały jego przewagę w dziedzinie zwrotności nie tylko nad P-61 i P-38 ,ale także nad P-47 D oraz N oraz ( w węższym zakresie pułapów ) nad P-51D .
Myślę , że dwusilnikowce powinny być osobną kategorią ...
( juz widzę tę dyskusję nad Mosquito , Beaufighterem , Me-110 czy P-38 )